محسن بسطامی

گاهی یک گروه هنری با یک نام آغاز می‌شود، اما در ادامه، چیزی فراتر از یک عنوان شکل می‌گیرد؛ تجربه‌ای مشترک از آموزش، تمرین، دوستی، کشف استعدادها و قدم گذاشتن جوانانی که می‌خواهند تئاتر را جدی‌تر تجربه کنند.

تئاترون برای من از همین نقطه آغاز شد.

در مقطعی، گروهی از دانشجویان و کارآموزان بازیگری را گرد هم آوردم؛ جوانانی که هرکدام با انگیزه‌ای متفاوت وارد مسیر آموزش و تجربه تئاتر شده بودند. این گروه با عنوان «گروه هنری تئاترون» شکل گرفت و فعالیت خود را با تمرکز بر آموزش و تمرین‌های بازیگری ادامه داد.

آنچه برای من اهمیت داشت، تنها آموزش تکنیک‌های بازیگری نبود. تلاش می‌کردم تمرین‌ها به فضایی برای شناخت بیشتر بازیگر از خودش، بدن، صدا، تمرکز، تخیل و ارتباط با دیگران تبدیل شود. تئاتر برای من همیشه چیزی فراتر از حفظ کردن دیالوگ و ایستادن روی صحنه بوده است؛ نوعی تمرین برای دیدن، شنیدن و تجربه کردن انسان.

در طول این دوره، با این جوانان تمرین کردیم، آموختیم و تجربه کردیم. هر جلسه تمرین، بخشی از یک مسیر بود؛ مسیری که شاید در ظاهر با تمرین‌های بازیگری آغاز می‌شد، اما در نهایت به شکل‌گیری یک جمع و یک تجربه مشترک هنری انجامید.

اما هیچ دوره‌ای برای همیشه ادامه پیدا نمی‌کند.

با پایان یافتن فعالیت آموزشی این گروه، تصمیم گرفتیم به جای آنکه این دوره را صرفاً با یک پایان ساده به خاطر بسپاریم، فرصتی برای گردهم آمدن دوباره فراهم کنیم؛ فرصتی برای قدردانی از جوانانی که در این مسیر همراه ما بودند و همچنین ادای احترام به استادان و فعالان عرصه تئاتر.

از دل همین ایده، «شب تئاترون» شکل گرفت.

در آبان ماه ۱۴۰۲، این مراسم در حوزه هنری برگزار شد؛ شبی که برای من تنها یک برنامه پایانی نبود، بلکه نقطه‌ای برای ثبت خاطره یک دوره از فعالیت‌های تئاترون بود.

در این مراسم از دانشجویان و هنرجویانی که در این مسیر همراه گروه بودند تقدیر شد و در کنار آن، از تعدادی از استادان و چهره‌های عرصه هنر تئاتر نیز قدردانی به عمل آمد.

برای من، ارزش «شب تئاترون» بیش از یک مراسم در تقویم بود. این شب فرصتی بود برای اینکه به مسیر طی‌شده نگاه کنیم؛ به جوانانی که روزی با تردید و پرسش وارد تمرین‌ها شدند و در طول مسیر، قدم‌هایی برای شناخت بیشتر خود و هنرشان برداشتند.

تئاترون در آن مقطع به پایان نرسید؛ بلکه شکل دیگری از خودش را پیدا کرد.

ایده اولیه من این بود که این عنوان در آینده بتواند از یک گروه هنری فراتر برود و به یک مجموعه فرهنگی و هنری تبدیل شود؛ مجموعه‌ای که فعالیت‌هایش تنها به تمرین بازیگری محدود نباشد و بتواند در زمینه آموزش، تولید، اجرای آثار نمایشی و فعالیت‌های فرهنگی و هنری نیز حضور داشته باشد.

شاید به همین دلیل است که امروز وقتی به «تئاترون» فکر می‌کنم، بیشتر از آنکه یک نام را به یاد بیاورم، یک دوره را به خاطر می‌آورم؛ دوره‌ای از کار با جوانانی که هرکدام بخشی از این تجربه بودند.

تئاترون برای من یادآور این باور است که گاهی مهم‌ترین نتیجه یک فعالیت هنری، اثری نیست که روی صحنه باقی می‌ماند؛ آدم‌هایی هستند که در طول آن مسیر چیزی می‌آموزند، تجربه‌ای به دست می‌آورند و با خودشان به ادامه راه می‌برند.

و «شب تئاترون» نقطه‌ای بود برای ایستادن، نگاه کردن به این مسیر و گفتن یک جمله ساده اما مهم:

برای این مسیر، برای این همراهی و برای تئاتر، سپاسگزارم.